شنیده ها: اسرائیل با چرخشی راهبردی از سیاست حفظ وضع موجود به تجدیدنظرطلبی، تلاش دارد از طریق بیثباتسازی منطقه و پیروزی نظامی، نظم جدیدی بر خاورمیانه تحمیل کند. این رویکرد، که پس از حملات ۷ اکتبر شدت گرفت، چشمانداز عادیسازی روابط با کشورهای عربی را تضعیف کرده و شکاف میان اسرائیل و متحدان منطقهایاش را افزایش داده است. دولت ترامپ نیز در مهار این مسیر ناکام مانده و در واقع، به آن دامن زده است.
در تاریخ ۱۶ ژوئیه، اسرائیل به طور چشمگیری سطح دخالت نظامی خود در سوریه را افزایش داد. همزمان با تشدید درگیریها میان دروزیها، بدویها و نیروهای دولتی سوریه در استان سویدا، ارتش اسرائیل به حمایت از دروزیها وارد عمل شد و ظرف ۲۴ ساعت بیش از ۱۶۰ حمله هوایی به مواضع مختلف انجام داد.
از غزه تا دمشق، از بیروت تا تهران، واشنگتن حتی لحظهای از اجرای «بازی فریب» که با ورود دونالد ترامپ به کاخ سفید به اوج خود رسیده، دست نکشیده است. یکی از الزامات اساسی این بازی، اتخاذ سیاست «پایانهای باز» برای مدیریت بحرانها است؛ و ابزارهای این رویکرد چیزی جز «دروغ»، «بیحسسازی»، «پراکندهسازی توهم» و بیان یک چیز و سپس عمل به عکس آن نیست.
این هفته، بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، برای سومین بار از زمان آغاز ریاستجمهوری دونالد ترامپ، راهی واشنگتن شد. محور اصلی این سفر، رایزنی درباره چارچوب آتشبس احتمالی در غزه و تصمیم مشترک دو کشور برای حمله به تأسیسات هستهای ایران بود. اما فراتر از بحرانهای جاری، پرسشهای بنیادینتری درباره آینده خاورمیانه مطرح است: پس از آتشبس در غزه، چه آیندهای پیش روی این منطقه ویرانشده خواهد بود و مسئولیت اداره آن بر عهده چه کسی خواهد بود؟ همزمان، اسرائیل و آمریکا با کاهش قدرت نرم و تغییر موازنه قوا در منطقه چگونه مواجه خواهند شد؟ 
قرار بود سومین سفر بنیامین نتانیاهو به واشنگتن به صحنهای باشکوه برای نمایش «پیروزی قاطع بر ایران» در کنار ترامپ تبدیل شود؛ نمایشی تبلیغاتی که قرار بود دستاوردهای مشترک را برجسته کند و سایر مسائل از طریق مذاکرات و تماسهای روزانه هیأتهای دو کشور دنبال شود. اما آنچه در واقعیت رخ داد، تمام انتظارات مشترک ترامپ و نتانیاهو را نقش بر آب کرد. 
اظهارات جدید دونالد ترامپ درباره تعیین زمان مذاکرات بعدی با ایران و تأکیدش بر تغییر قابل توجه مواضع تهران در هفتههای اخیر، بار دیگر بحث بازگشت احتمالی به میز گفتوگوها را داغ کرد. همزمان، مصاحبه مسعود پزشکیان، رئیسجمهور کشورمان، نشانههایی از آمادگی مشروط تهران برای ادامه مذاکرات را نشان میدهد.
تصمیم دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده، برای پیوستن به حملات غیرقانونی اسرائیل علیه دانشمندان و تأسیسات هستهای تحت نظارت ایران، گامی پرریسک و عقبگردی آشکار از مسیر دیپلماتیکی است که پیشتر در پیش گرفته بود؛ مسیری که اکنون با افزایش ریسک دستیابی ایران به سلاح هستهای و تضعیف هرچه بیشتر اعتماد جهانی به نظام عدماشاعه هستهای همراه شده است. 
در نخستین ساعات صبح امروز، دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، خبر از دستیابی به توافق آتشبس میان اسرائیل و ایران داد؛ توافقی که بناست ۲۴ ساعت پس از اجرایش، بهطور رسمی پایان جنگ اعلام شود؛ جنگی که ترامپ آن را «جنگ دوازدهروزه» نامیده است. با این وجود، این پرسش همچنان باقی است: آیا ممکن است سناریویی مشابه، این بار میان ترکیه و اسرائیل رقم بخورد؟ اجازه دهید بیپرده سخن بگویم و از همان نقطهای آغاز کنم که باید به آن ختم شود: تا زمانی که در مراکز قدرت ایالات متحده و اسرائیل افرادی تصمیمساز هستند که مبنای قضاوت و انتخابشان باورهای الهیاتی و غیرعقلانی است، هیچ کشوری در جهان از شعلههای چنین جنگهایی مصون نخواهد بود. 
تجاوز نظامی اسرائیل به ایران و متعاقب آن مشارکت آمریکا در حمله به تاسیسات هسته ای ایران در فردو، نطنز و اصفهان نه تنها با موفقیت همراه نبود؛ بلکه با انتقادات گسترده جامعه بین الملل همراه شد و اکثر کشورها این اقدام را نقض منشور سازمان ملل متحد و بر خلاف پیمان ان.پی.تی دانستند.