شنیده ها: بررسی وضعیت این روزهای بیمارستانهای ایران نشان میدهد که علاوه بر برخورد مستقیم بمبهای اسرائیل به مناطق مسکونی، تعدادی از کودکان ایرانی به علت اضطراب از دست دادن خانواده و تشنج ناشی از شنیدن صدای بمبها کشته میشوند. این را بعضی از اعضای کادر درمان کشور در گفتوگو با «هممیهن» تایید میکنند.
یک فوقتخصص کودکان میگوید، تقریباً هیچ نوزادی که به بیمارستان مراجعه کرده است، علایم حیاتی نداشته یا با شدت جراحت بعد از چند روز از دست رفته است. یک پرستار هم از مشاهده تشنج منجر به مرگ کودکی در بیمارستانی در تهران خبر میدهد. این مرگومیرها در کنار ساعت کاری فشرده و اضطراب وضعیت جنگی، کادر درمان را هم خسته و فرسوده کرده است اما مشاهدات «هممیهن» نشان میدهد که آنها با روشی شبیه دوی امدادی به مجروحان رسیدگی میکنند.
در جهانی که هر روز با اخبار درگیریهای نظامی، تجاوزها و بمبارانهای ویرانگر مواجه است، کمتر به خسارتهای پنهانی توجه میشود که سالها پس از پایان جنگها، سایه سنگین خود را بر زندگی انسانها و طبیعت حفظ میکنند. در میان آوار جنگها، قربانیای خاموش، اما حیاتی وجود دارد: محیطزیست.
همزمان با شدت گرفتن درگیریها میان ایران و اسرائیل و افزایش تهدیدهای امنیتی در پایتخت، تهران در هفته اخیر شاهد موجی از مهاجرت اجباری، کاهش تردد در معابر شهری و تعطیلی یا نیمهتعطیلی بسیاری از مشاغل روزانه بوده است. در میان همه اقشار متأثر از این وضعیت، کارگران روزمزد بهعنوان یکی از آسیبپذیرترین گروههای بازار کار، در صدر متضرران قرار دارند.
طبق بیانیه وزارت امور خارجه چین در تاریخ ۱۴ ژوئن، پکن حملات گسترده اسرائیل به سایتهای هستهای و نظامی ایران را اندکی پس از آغاز آن به عنوان نقض "حاکمیت، امنیت و تمامیت ارضی ایران" محکوم کرد. با این وجود، پک فراتر از لفاظیها هیچ کمک مادی یا طرحی برای میانجی گری ارائه نکرده که نشاندهنده شکاف فزاینده بین آرمانهای قدرت بزرگ چین در خاورمیانه و توانایی محدود آن در شکلدهی به بحرانهای سریع است.
ساعتی بعد، اما مشخص شد این یک حمله و تجاوز نظامی تمام عیار علیه ایران است و به این ترتیب در مرحله بعد این مردم تهران بودند که حدود ساعت ۳ بامداد ۲۳ خرداد با وحشت از خواب پریدند و شاید به خیابان ریختند، زمانی که متوجه میشوند، اهدافی در پایتخت ایران هدف گرفته شدهاند.

ابراز بیتفاوتی تهران به نتایج انتخاب دوباره دونالد ترامپ به ریاست جمهوری ایالات متحده به معنی آن نیست که هرگونه تعامل آتی با واشنگتن و جامعه جهانی در حداقل چهار سال آینده، بیرون از ماهیت این تعامل باشد. همانگونه که در چهار سال گذشته پیامدهای رویکرد دولت پیشین ترامپ نه تنها همچنان بر روابط خارجی ایران ادامه داشته، بلکه دولت جو بایدن هم در همان چارچوب بنا شده از سوی دولت اسبق ایالات متحده ادامه یافت و در همین اواخر به ادبیات و رویکردی نزدیک به گذشته بازگشت.