شنیده ها: با فروکش نسبی جنگ غزه، تمرکز تحولات جهانی بار دیگر به خاورمیانه و تشدید فشارهای نظامی آمریکا علیه ایران بازگشته است. سیاست پیشبینیناپذیر دونالد ترامپ، که بر پایه غافلگیری، فشار حداکثری و نمایش رسانهای بنا شده، این پرسش را برجسته کرده که هدف واشنگتن جنگی فراگیر است یا تحمیل توافقی سیاسی. در حالی که ایران از توان بازدارندگی و ظرفیتهای منطقهای برخوردار است، تحرکات دیپلماتیک، مخالفت بازیگران منطقهای و مواضع چین و روسیه، آینده این تقابل پرتنش را به مرحلهای حساس و سرنوشتساز رسانده است.
هنوز آتش جنگ در غزه بهطور کامل فروکش نکرده بود که نگاه تحلیلگران و ناظران بینالمللی بار دیگر به خاورمیانه معطوف شد؛ منطقهای که طی روزهای اخیر، در پی تشدید فشارهای نظامی پیاپی ایالات متحده علیه ایران و بلندتر شدن طنین طبلهای جنگ، دوباره به کانون اصلی تحولات جهانی بازگشته است.
از آغاز سال 2024، تنش میان ایران و ایالات متحده وارد مرحله جدیدی شد. مرحلهای که در آن گزینههای سیاسی، دیپلماتیک و نظامی همزمان در حال آزموده شدن هستند. واشنگتن با استقرار نیروهای نظامی ارتش خود در منطقه و برگزاری رزمایشهای هوایی و تهدیدهای مختلف، پیام روشنی ارسال کرده است: اعمال فشار آمریکا علیه ایران دیگر در بعد تحریمی خلاصه نمی شود وبه بعد نظامی توسعه پیدا کرده است. اما چنین شرایطی یک سو ندارد، در سوی دیگر این وضعیت ایران قرار دارد. مقامات ایران بارها بر آمادگی مقابله در برابر هر نوع تعرضی تاکید کرده و به کشورهای منطقه نیز در خصوص هر نوع اقدام مداخله جویانه هشدار داده اند.
آنچه که مسئولان در شرایط فعلی باید مورد توجه داشته باشند این است که عامل اصلی اعتراضات و نهایتا امنیتی شدن موضوعات، اینترنت نبود. 
انتقادات از دولت مسعود پزشکیان در حوزههای گوناگون در شرایطی ادامه دارد که رئیس جبهه اصلاحات در نقد عملکرد دولت گفته است: «آن جریانی که ما مردم را از آن بر حذر داشتیم که اگر نیایید شرکت بکنید اینها قدرت را در دست میگیرند، او اکنون آمده خودش را جای جریان پیروز در انتخابات قرار داده؛ این اسمش وفاق نیست.» 
دونالد ترامپ اخیرا در جریان دیدار خود با بن سلمان گفته است: «میتوانم بگویم که ایرانی ها بهشدت مشتاق توافق هستند. من کاملاً پذیرای آن هستم. ما با آنها در حال مذاکره هستیم و روندی را آغاز کردهایم، و خوب است که با ایران به توافق برسیم.ما میتوانستیم قبل از جنگ به توافق برسیم اما این میسر نشد. چیزی اتفاقی خواهد افتاد. اما آنها خیلی مشتاقند که به توافق برسند».
در ایران، این حملات به شهادت گروهی از دانشمندان هستهای و فرماندهان ارشد نظامی انجامید و تلفات انسانی نیز برجای گذاشت. در اسرائیل نیز شلیک موشکها و پهپادهای ایرانی به کشته و زخمی شدن شمار قابل توجهی از افراد منجر شد. این مقاله در پی آن است که توضیح دهد چگونه و چرا در شرایطی که مذاکرات هستهای در جریان بود، دو طرف به تقابل نظامی مستقیم کشیده شدند. 
در روزهایی که خاورمیانه بار دیگر زیر سایهی تنش و بیاعتمادی فرو رفته، ایران خود را در میانهی میدان پیچیدهای از اتهام، مقاومت و دیپلماسی میبیند. از یک سو، صدای اعتراض تهران به روایتهای آژانس بینالمللی انرژی اتمی بلند است و از سوی دیگر، دیپلماتهای ایرانی هنوز تلاش میکنند شعلهی گفتوگو را، هرچند کمسو، زنده نگه دارند.
«یورش به شورای امنیت سازمان ملل»، این همان عبارتی بود که سرگئی ریابکوف، معاون وزیر خارجهٔ روسیه، این هفته با لحنی تند به کار برد. او دبیرخانهٔ سازمان ملل و قدرتهای غربی را به انجام «تلاشی غیرقانونی» برای احیای تحریمهای بینالمللی علیه ایران متهم کرد.