شنیده ها: آتشبس شکننده میان ایران و اسرائیل، آسیای مرکزی را در معرض تهدیدی تازه قرار داده است. این منطقه که با سیاست بیطرفی و توازن میان تهران، تلآویو و قدرتهای جهانی مسیر توسعه خود را پیش میبرد، نگران سرایت درگیریها و آسیب به مسیرهای تجاری حیاتی است. هرچند ایران از میراث فرهنگی و تاریخی مشترک برای نفوذ نرم بهره میگیرد، اما بیاعتمادی ایدئولوژیک و ملاحظات ژئوپلیتیکی مانع نزدیکی سیاسی شده است. در مقابل، کشورهای منطقه بر منافع اقتصادی و ثبات داخلی تمرکز دارند.
آتشبس میان اسرائیل و ایران که در ماه ژوئن با میانجیگری «دونالد ترامپ»، رئیسجمهور آمریکا، برقرار شد، اکنون در آستانهٔ فروپاشی قرار دارد؛ وضعیتی که میتواند پژواکهایی فراتر از خاورمیانه بر جای گذارد. ازسرگیری درگیریها نهتنها ثبات منطقه را تهدید میکند، بلکه برای آسیای مرکزی پیامدهای سنگینی خواهد داشت و می تواند در مسیرهای حیاتی تجارت اختلال ایجاد کند و پیوندهای اقتصادی را تضعیف و موازنه شکننده ژئوپلیتیکی را برهم بزند.
طی روزهای گذشته، سخنرانی برخی مقامات کشورهای مختلف در سازمان ملل مورد توجه قرار گرفت. یکی از این سخنرانیها، متعلق به بنیامین نتانیاهو بود که در بخش هایی از صحبت های خود به ایران، نیروهای مقاومت و اروپا پرداخت.
مقام های سه کشور اروپایی (آلمان، انگلیس و فرانسه) و نماینده اتحادیه اروپا، به زودی با طرف ایرانی دیدار خواهند کرد. مذاکرات در سطح معاونان وزارت خارجه انجام خواهد شد و پیشبینی میشود ریاست هیئت ایرانی همچون گذشته بر عهده مجید تخت روانچی و کاظم غریب آبادی باشد.
ایران و سه کشور اروپایی (بریتانیا، فرانسه و آلمان) هفته گذشته در کنسولگری ایران در استانبول، دور جدیدی از مذاکرات هستهای را پشت درهای بسته آغاز کردند؛ مذاکراتی که نخستین رایزنیها بر سر پرونده هستهای ایران پس از حمله مشترک اسرائیل و آمریکا به ایران در ماه ژوئن به شمار میرود. 
خاورمیانه، صحنه بیوقفه جدال قدرتهای منطقهای و جهانی، اکنون شاهد شکلگیری رقابتی تازه و بهشدت مخاطرهآمیز است. اینک نگاه تلآویو به سوی ترکیه معطوف شده است؛ کشوری که با جاهطلبی فزاینده و سیاستهای بلندپروازانه، جایگاه خود را در معادلات منطقهای تثبیت کرده و به بازیگری تبدیل شده که اسرائیل دیگر نمیتواند آن را نادیده بگیرد. 
از غزه تا دمشق، از بیروت تا تهران، واشنگتن حتی لحظهای از اجرای «بازی فریب» که با ورود دونالد ترامپ به کاخ سفید به اوج خود رسیده، دست نکشیده است. یکی از الزامات اساسی این بازی، اتخاذ سیاست «پایانهای باز» برای مدیریت بحرانها است؛ و ابزارهای این رویکرد چیزی جز «دروغ»، «بیحسسازی»، «پراکندهسازی توهم» و بیان یک چیز و سپس عمل به عکس آن نیست.
این هفته، بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، برای سومین بار از زمان آغاز ریاستجمهوری دونالد ترامپ، راهی واشنگتن شد. محور اصلی این سفر، رایزنی درباره چارچوب آتشبس احتمالی در غزه و تصمیم مشترک دو کشور برای حمله به تأسیسات هستهای ایران بود. اما فراتر از بحرانهای جاری، پرسشهای بنیادینتری درباره آینده خاورمیانه مطرح است: پس از آتشبس در غزه، چه آیندهای پیش روی این منطقه ویرانشده خواهد بود و مسئولیت اداره آن بر عهده چه کسی خواهد بود؟ همزمان، اسرائیل و آمریکا با کاهش قدرت نرم و تغییر موازنه قوا در منطقه چگونه مواجه خواهند شد؟