ندا احمدی: خانم مریم اکبری، ۵۵ ساله، ساکن محله نارمک تهران، هنوز به یاد میآورد روزی که در صف یک مرکز بهداشتی ایستاده بود تا برای نوهاش وقت پزشک بگیرد. "سال ۱۳۸۳ بود و از تلویزیون گفتند به زودی هر خانواده یک پزشک مخصوص خودش را خواهد داشت. من آن موقع فکر کردم چه آرزوی خوبی! دیگر لازم نیست برای هر سرماخوردگی ساده سه ساعت در ترافیک بمانیم و به مطب متخصص برویم." حالا بیست سال گذشته و نوه خانم اکبری خودش دانشجوی ترم آخر پزشکی است، اما آن رویای پزشک خانواده هنوز برای میلیونها خانواده ایرانی محقق نشده است.
در سوی دیگر این ماجرا، دکتر سعید نمکی، وزیر اسبق بهداشت، پشت میز کارش پر از پروندههای مرتبط با همین طرح است. او با صدایی آمیخته به خستگی میگوید: "هر بار فکر میکنیم بالاخره توانستهایم موانع را برداریم، یک مانع جدید سر راه سبز میشود. بروکراسی اداری، اختلاف نظر بین نهادها، مشکلات مالی... انگار این طرح محکوم به تعویق است." آمارها نشان میدهد طرح پزشک خانواده که قرار بود تا پایان برنامه چهارم توسعه در تمام کشور اجرا شود، امروز در آستانه برنامه هفتم توسعه هنوز در حد آزمایشی باقی مانده است.
