شنیده ها: «صدای عقلانیت در برابر انسداد مزمن حکمرانی» این شاید دقیقترین توصیف از صحبت های اخیر حسن روحانی باشد. صحبتهایی که نه صرفاً مرور خاطرات گذشته بود و نه دفاعی شخصی از کارنامه دولتهای یازدهم و دوازدهم؛ بلکه باید آن را مداخلهای سیاسی در لحظهای حساس دانست؛ لحظهای که کشور در بنبستی چندلایه گرفتار شده است. روحانی اینبار نه با تابلوی اصلاحطلبی یا اعتدال، بلکه به نیابت از مردم سخن گفت.
روحانی، برخلاف بسیاری از سیاستمداران که ترجیح میدهند در حاشیه امن سکوت بمانند، مستقیماً مقابل جریانی ایستاد که سالهاست بر شریانهای اصلی تصمیمگیری مسلط است، اما امروز حاضر نیست مسئولیت پیامدهای عملکرد خود را بپذیرد. این موضعگیری نه از سر عافیتطلبی، بلکه درست در نقطه مقابل آن است: ایستادن بهتنهایی در برابر ساختاری ناکارآمد که سرنوشت یک ملت را گروگان گرفته و پاسخگوی پیامد تصمیم های خود نیست.
در حالی که دفتر و شخص رئیسجمهور اسبق در سکوت مطلق فرو رفتهاند، حملههای بیامان یک جریان سیاسی خاص به رئیس دولتهای یازدهم و دوازدهم ادامه دارد.
تروئیکای اروپایی پس از چند ماه رایزنی تلفنی و مذاکره مستقیم با ایران و تهدید و هشدار به دیپلماتهای ایرانی، سرانجام در نخستین ساعات ۶ شهریورماه ماشه را چکاند تا شمارش معکوس ۳۰ روزه برای بازگشت ۶ قطعنامه تحریمی سازمان ملل متحد علیه ایران آغاز شود. 
سیدمحمدعلی ابطحی عضو مجمع روحانیون مبارز در تحلیل ردصلاحیت حسن روحانی در انتخابات مجلس خبرگان رهبری گفت: طبیعتا من هم مثل خیلیهای دیگر ردصلاحیت آقای روحانی را ردصلاحیت سیاسی میدانم. در حقیقت برای حضور نداشتن آقای روحانی یک مدیریتی شکل گرفت. چون آقای روحانی با برنامهای متفاوت آماده حضور بود.