ندا احمدی: پیرمرد روی صندلی پلاستیکی کهنهای در سایهی در چوبی رنگ و رو رفته نشسته است. چشمانش را تنگ میکند تا میان خطوط عمودی برجهای بلند، نشانی از آسمان آبی کودکیاش پیدا کند. آقای محمدحسین، ۸۷ ساله، یکی از آخرین ساکنان قدیم عودلاجان است که هنوز در همان خانه پدری زندگی میکند. "از پنج سالگی این کوچه را میشناسم. صدای پای الاغ باربر را که میآمد، همه بچهها میدویدند ببینند چه آورده." دست لرزانش را به سوی برج ۴۰ طبقهای نشان میدهد که تنها بیست متر آنطرفتر قد علم کرده: "آن جا، دقیقاً همان جا، باغ پدربزرگم بود. تابستانها زیر درخت توت چادر میزدیم و همه فامیل دور هم جمع میشدیم. حالا..." صدایش در گلو میماند و نگاهش روی بتنهای خاکستری قفل میشود.
