شنیده ها: اعمال شدیدترین تحریمها از زمان خروج ترامپ از برجام، از سویی تجهیزات ایران را آنقدر فرسوده کرده که امکان برداشت منابع انرژی خود را ندارد و از سوی دیگر امکان سرمایهگذاری خارجی نیز دریغ شده و ایران را در بحران ناترازی انرژی قرار داده است. اکنون که راه مذاکره گشوده شده و پزشکیان هم از موافقت رهبر انقلاب با سرمایه گذاری آمریکاییها خبر داده است، بار دیگر نیاز ضروری به حضور این شرکتهای آمریکایی و سرمایهگذاری آنها در ایران، به خصوص در حوزه انرژی خود را نمایان میکند.
روز چهارشنبه، بیستم فروردین ماه مسعود پزشکیان در سخنرانی که به مناسبت روز ملی فناوری هستهای داشت، خبر مهمی از موافقت رهبر انقلاب با سرمایهگذاری آمریکاییها در ایران داد. پزشکیان در بخشی از سخنرانی خود عنوان کرد: «من هر هفته بارها و بارها خدمت مقام معظم رهبری هستم؛ ایشان با سرمایهگذار آمریکایی در کشور هیچگونه مخالفتی ندارند، سرمایهگذار بیاید و سرمایهگذاری کند». اما مسئله مهمی که رئیس جمهور ایران اکنون عنوان کرده، مسئلهای است که در زمان انعقاد برجام بارها از سوی کارشناسان و تحلیلگران تاکید میشد که ورود شرکتها و سرمایهگذاران آمریکایی میتواند تضمینی برای اجرای موفق برجام باشد و در فقدان آن، زمینه خروج ایالات متحده از توافق هستهای قدرتهای جهانی با ایران فراهم شد.
اما دلیل این سخنان نتانیاهو که پس از دیدار با ترامپ مطرح کرد، نزدیک شدن زمان گفتوگوهای میان ایران و آمریکا به میزبانی کشور عمان است که قرار است شنبه آینده برگزار شود.
در روزهای ابتدایی سال ۱۴۰۴، استان یزد به دلیل آسیب به خطوط انتقال، با قطعی آب چندین روزه مواجه بود. گزارشهای متعدد ماههای اخیر نشان میدهد که میزان ذخیره آب درایران به حد بحرانی رسیده است و به نظر میرسد، تمام کشور با کم آبی و جیره بندی روبهرو باشد.
با وجود این که هنوز درباره نحوه گفتگوی ایران و آمریکا که قرار است روز شنبه در عمان آغاز شود، ابهاماتی وجود دارد، اما دو نگرش خوش بینانه و بدبینانه نسبت به نتایج اقتصادی این مذاکرات نیز روندی رو به رشد را طی میکند.
دونالد ترامپ طی ۲ ماه نظم سیاسی آمریکا را دگرگون کرده است. از زمان رونالد ریگان، هیچ رئیسجمهوری اینچنین بر سراسر کشور تسلط نداشته یا چشمانداز ایدئولوژیک آن را تغییر نداده است. ترامپ ممکن است در دوره دوم ریاستجمهوریاش، نظم جهانی را نیز به شیوههایی دگرگون کند که کمابیش به همین اندازه عمیق باشد.
گزارشهای اطلاعاتی حاکی از آن است که واشنگتن بر شمار جنگندهها و هواپیماهای سوخترسان خود در خاورمیانه افزوده است؛ اقدامی که در چارچوب سیاست «لبه پرتگاه» قابل تحلیل است؛ رویکردی که هدف آن واداشتن تهران به عقبنشینی از برنامه هستهایاش از طریق افزایش فشار و تهدید نظامی است. با این حال، این استراتژی با یک ریسک جدی همراه است: به جای بازداشتن ایران از پیگیری اهداف بلندپروازانه هستهای، ممکن است این پیام را به تهران منتقل کند که تنها راه مقابله با تهدیدهای فزاینده ایالات متحده، عبور از آستانه هستهای و دستیابی به سلاح اتمی است.
اگر شما هم متوجه نشدید که ایالات متحده آمریکا دارد «غارت، چپاول، تجاوز و تاراج میشود؛ آن هم بهدست کشورهایی از نزدیک و دور»؛ یا اینکه این کشور بهطرزی بیرحمانه از «حق شکوفایی» خود محروم شده است، تبریک میگویم: درک شما از واقعیت، آشکارا بهمراتب روشنتر از رئیسجمهور ایالات متحده است.